In veel relaties ontstaat spanning, niet door wat er gezegd wordt, maar door wat er níet gezegd wordt.
Gevoelens blijven intern, gedachten worden ingeslikt en gesprekken verschuiven van contact naar uitleg. Wat bedoeld is om de ander te beschermen of de rust te bewaren, werkt vaak precies andersom. Het niet uitspreken van je waarheid heeft invloed op verbinding, veiligheid en wederzijds begrip.
Wat er in jou kan gebeuren wanneer jij je waarheid inslikt
Misschien herken je dit bij jezelf. Je voelt iets, je weet dat het ertoe doet, en toch spreek je het niet uit. Soms omdat je het gesprek al zo vaak hebt gevoerd. Soms omdat je voelt dat het opnieuw over het verleden zal gaan. Of omdat je bang bent dat je woorden weer verkeerd vallen.
Wat je niet uitspreekt, verdwijnt niet. Je kunt het zien als een splinter onder de huid. In eerste instantie lijkt het mee te vallen. Je gaat door, je functioneert, je houdt de relatie bij elkaar. Maar een splinter blijft niet stil zitten. Hij gaat irriteren, zweren en aandacht vragen. Zo werkt het ook met niet-uitgesproken waarheid in relaties.
Aanpassing vermomd als verbinding
Wanneer je waarheid structureel wordt ingehouden, ontstaat aanpassing. Dat kan eruitzien als begrip tonen, meebewegen of relativeren, maar innerlijk voelt het vaak anders. Je raakt verder verwijderd van wat er werkelijk in je leeft.
Relationeel gezien is dit een kwetsbaar proces. Verbinding vraagt geen identieke levensstijlen of dezelfde manieren van voelen, maar wel zichtbaarheid. Wanneer jij jezelf inhoudt om de relatie veilig te houden, verschuift de balans. De relatie blijft bestaan, maar niet meer op gelijkwaardige grond.
Het spanningsveld tussen verleden en groei
In veel relaties speelt het verleden een actieve rol in het heden. Wat eerder pijn heeft gedaan, blijft voelbaar. Misschien merk je dat jouw partner vasthoudt aan wat is gebeurd, terwijl jij ervaart dat je gegroeid bent. Of andersom.
Wanneer deze gevoelens niet open uitgesproken worden, ontstaat er een patstelling. Jij wilt vooruit, je partner zoekt veiligheid. Of jij zoekt erkenning voor pijn, terwijl je partner vooral wil laten zien dat het anders is. Zonder woorden wordt groei onzichtbaar en blijft het verleden leidend.
Verschillen in emotionele expressie
Niet iedereen toont emoties op dezelfde manier. Misschien huil jij niet snel, terwijl je wel geraakt bent. Of misschien heb jij juist de behoefte om gevoelens te uiten en mis je dat bij je partner. Wanneer dit verschil niet benoemd wordt, ontstaan misverstanden.
Het ontbreken van zichtbare emotie wordt dan al snel gelezen als onverschilligheid, terwijl het ook een andere manier van verwerken kan zijn. Als dit niet wordt uitgesproken, blijft de splinter zitten en wordt de plek steeds gevoeliger.
Schrijven als tussenstap
Voor sommige mensen is schrijven een helpende manier om woorden te vinden. Het kan structuur geven en helder maken wat er vanbinnen leeft, zeker wanneer spreken nog te spannend is. In relaties kan dit een waardevolle tussenstap zijn, mits het niet het eindpunt wordt.
Wanneer geschreven woorden niet gedeeld worden, of vooral gebruikt worden om uit te leggen in plaats van te verbinden, blijft de kern onuitgesproken. De splinter wordt verzacht, maar niet verwijderd.
Waarheid uitspreken in relaties vraagt moed. Niet omdat de inhoud zo extreem is, maar omdat het zichtbaar maakt wie je bent, waar je staat en wat je nodig hebt. Alles wat onuitgesproken blijft, zoekt uiteindelijk een weg naar buiten. Net als een splinter onder de huid.
Relaties verdiepen wanneer waarheid niet langer wordt ingeslikt, maar voorzichtig en eerlijk gedeeld kan worden.
Jeanette Semplonius – als relatie– en individueel begeleider begeleidt ik jou of je relatie bij vraagstukken rondom verbinding, intimiteit en relationele patronen. In mijn werk staat het lichaam, waarheid en relationele volwassenheid centraal.